तेश्रो दिन (२०७८ साल श्रावण ८ गते शुक्रवार)
आजा यात्राको तेस्रो दिन विहान उज्यालो हुदा आकाश खुलेको थियो । टाढाटाढा सम्मको दृष्य देखिन्थ्यो । सामन उठाएर झोला कसेर फोटो खिच्दै हाम्रो यात्रा फेरी पनि उकालो थियो । ५ः३० वजे उकालो लाग्यौं । हामी नौ वजे ४ हजार मीटरको उचाईमा रहेको तल्लो पोपटीभन्ज्याङ्ग पुग्यौं । पोपटीभन्ज्याङ्ग छेउमा मोलोङ्छो (पोथिपोखरी) नामको विशाल पोखरी रहेछ । यो पोखरी हटिया परीको तेजु खोलाको शिर रहेछ । यहाँ पुग्न साथ त्यहाँको प्राकृति दृष्यलाई देख्न साथ बसौबसौ र हेरौहेरौ लाग्ने मनै लोभ्याउने थियो । आकाश खुलेकाले हामीले नास्ता खाने विचार गर्यौं । चाउचाउ बनायौ । सातु, चिउरा, मकैभटमास, चक्लेट विष्कुट खाईयो । उफर वजाएर साथीहरु नाच्नु भयो । फोटो खिच्नु भयो । भिडियो लिनु भयो ।
मोलोङ्छो पोखरीको कथा रहेछ । अघि आदीम कालमा त्यस पोखरीमा भुत बस्ने गर्थ्यो रे । भुतले बाटो हिड्ने धेरै मान्छेलाई खाएर दुख दिएकाले सिम्बुङको लामा मामाभान्जा गएर भुतलाई खेदाउन पोखरीमा पसेछ । पोखरीमा भुतसंग खेदाखेदा गर्दा लामाको पोस्तक पोखरीमा खसेछ । लामाले मन्त्र गर्दागर्दा पोखरीको भित्तामा एउटा पाहाँभ्यागुता निस्किएछ । पाहाँलाई पोस्तक निकालि दिन लामाले विन्तिभाउ विसाएछ । पाहाँले मानेनछ । धेरै अनुरोध गरे पछि पाहाँले मलाई नखाने हो भने निकालि दिन्छु भनेछ । बाचाबन्धन गरे पछि पाहाँले पोस्तक निकालि दिएछ । त्यही बाचाले गर्दा अहिले पनि सिम्बुङको एक थरी भोटेहरुले पाहाँ खादैन अरे । पोस्तक साथ पाए पछि पोखरीबाट भुतलाई निकालेर खेदाएछ । त्यही भुत त्यहाँबाट भागे र सभापोखरी जाने बाटो छेउ गिद्दे नजिक भन्ज्याङ्गमुनी भुतपोखरी भन्ने ठाउ छ त्यही गएर बसेको भन्ने भनाई रहेछ ।
मोलोङ्छो (पोथी) पोखरी तल्लो पोपटी भन्ज्याङ्ग
हामी फेरी पनि पोखरीको छेउ हुदै रमिता हेर्दै फोटो खिच्दै उकालो लागियो । दिनको ११ वजे ४ हजार ३ सय मीटरको उचाईमा रहेको छुर्पी डाडामा पुगियो । पानी त परेको थिएन तर कुहिरोको लुकामारी चल्दै थियो । हाँस जस्तै देखिने हाँसपोखरी केही तल देखियो । फोटो हामीले खिच्यौं । उफर वजाएर खेमराज गुरुङको एकादशी वजार रै को गीत बजाएर साथीहरु नाच्नु भयो । केही समय थकाई मारेर गन्तव्य तिर लागियो ।
हाँस पोखरी र हाँस पोखरी माथिको खर्क छुप्र्रे डाडा छेउ
अबको यात्रा हाम्रो ओरालो थियो । ठूलो मैदानी पारको फूलफूलेको हेरेर बसि रहौँ जस्तो वाङ्गावा भेडी खर्क हुदै निरन्तर ओरालो झरी रहियो । झण्डै दुई घण्टाको ओरालो हिडाई पछि लुचिक खोलाको शिर खोलाखर्कमा पुगियो । फराकिलो खर्क रहेछ । त्यही एक दिन विताएर बसौ जस्तो थियो । त्यसको डाडा परी साल्दीम खर्क पर्छ । खोला खर्कमा भेडीगोठ सार्न पाल टागेको गोठ तयार पारी राखेको थियो । मान्छे थिएन । केही समय थकाई मारेर बाटो लाग्यौ । लुचिक खोलाको पारीपटीको किनार रै किनार मालिङ्गोको टुसाघारी हुदै भालुसंग भेट हुन्छ कि भनेर साइसाइसुइसुइ गर्दै हामी निरन्तर खोला बगेको दिशातिर २ घण्टा ३० मिनेट जति खोलालाई पछ्यायौ हिडि रहियो ।
लुचिक खोलाको शिर खोला खर्क
भालुले त पातल घारीबाट हामीलाई देख्यो होला तर हामीले भालुलाई देखेनौ । मालिङ्गोको टुसाले हामीलाई लोभ्यायो तर के गर्ने बोक्ने हैगत थिएन । हटियाबाट जादा भेट हुने वाटोसंग भेट भयो । हामी हटियावाट गएको भए हाम्रो विजोक हुने रहेछ । खोलामा सागु रहेनछ । हामी त्यहीवाट फर्कन पर्ने रहेछ । अबको यात्रा उकालो हुदै तेस्रो बाटो काट्न पर्ने थियो । केही समयको हिडाई पछि साल्दीमबाट बगेर गएको साल्दीम खोला देखियो । थोरै ओरालो तेस्र्रो वाटो हुदै उत्तर पूर्वको वाटो लागियो । वेलुकाको ५ वजे आजाको गन्त्यव्य र हाम्रो पहिलो टार्जेट पईट राजा विरेन्द्रले स्वर्ग भनेको साल्दीम भ्याल्लीमा पुगियो ।
साल्दीम भ्याल्ली
हामी पुग्दा साल्दीम भ्याल्ली आकाश पुरा नखुले पनि जमिन खुलेको थियो । साल्दीम भ्याल्ली ३ हजार २ सय मीटर उचाईमा रहेछ । वरीपरीबाट शिवको शिरवाट झरेको जस्तो थुप्रै झरनाहरु देखियो । विशालफाटमा गाईहरु चरी रहेको थियो । साचै साल्दीम स्वर्गको एक टुक्रा जस्तै देखिन्थ्यो । विचबाट नागवेली आकारमा साल्दीम खोला सलल वगेको थियो । आकाश गंगा यही हो कि जस्तो देखिन्थ्यो । खोलामा वाढी नआउनु हो भने छागाझर्ना नभएकाले खोला तर्न सकिन्थ्यो । फोटो खिचियो, मुभि लिइयो । हामी करायौ । हाइहाइहुइहुइ गर्दै चिच्यायौं खुशी भयौं । चमेली पनि गाईलाई खेदाउन थाल्यो । त्यसलाई नगर भनेर करायौ । साथीहरुले यहाँ वस्ती वस्दा कति सुन्दर देखिन्छ होला भनि कल्पना गर्नु भयो । साल्दीममा भाइ रिन्जेको ससुराको एउटा गोठ थियो । हामी खोलाको साँगुबाट खोला गोठमा पुगिइयो । गोठ हाम्रो संख्या अट्ने थिएन । गोठ हिलो थियो ।
अलिक उच्च सुख्खा ठाउ बिचार गरेर टेन्ट गाड्ने भइयो । साथीहरुले ठूलो टेन्ट छोडेको भेडी गोठ मुनी तयार गर्नु भयो । माथिबाट गोठबाट ल्याएर प्लाष्टिको पालले छोप्नु भयो । त्यसो हुदा ठूलो टेन्टको बाहिरी कवर बाँकी रह्यो । हाम्रो टेन्टलाई ओड्यायौ । मैले हसिया बोकेको थिए । कास जस्तो घाँस पाइदा रहेछ । त्यसलाई काटेर बाग्लो गरी ओछ्यायौ । वरीपरी पानी काटीयो । त्यसरी नै मेदीनी सरहरुले पनि तयार पार्नु भयो । आजको सुताई हिजोको भन्दा शुरक्षित थियो । पानी ततायौ । तातो पानी खाइयो । आफूले बोकेको चिरीप्पा पनि लियौ । भाइहरुले गोठमा तयार पारेको दुध हालेको लोकल जडीवुटी राखेको चिया ल्याएछन् । त्यसलाई पनि लियौ । हाम्रो आजको खाना दुई भाइहरुले गोठमा तयार पार्र्दै थिए । सात वजे तिर खाना तयार भएको खवर आयो । आफ्नो थाल लिएर गोठ तिर लागियो ।
हिजो वेलुका खाना नभएको । आज विहान पनि खाना नखाएको र भोलि विहान पनि खाना खाने टुङ्गो थिएन । त्यसैले खाना धेरै बनाउ भनी चामल पठाएका थियौ । गुन्द्रुकको तिउन, आलु र टुसाको तरकारी रु. १२ सयको दही किनियो र कम्तिमा दुई पटक खाना थपेर गोठ भित्र ओभानोमा रहेर निकै मिठो गरी खाना खाइयो । चमेलीलाई पनि खाना दियौ । खाना खाएर हामीसंगै चमेली वासस्थानमा आयो । आएर वरीपरी घुमेर भुक्यो अनि ठूलो टेन्टको छेउमा ओत भएकोले त्यसले पनि आराम लियो । आजको हाम्रो सुताईमा दुई भाइहरु गोठमा सुत्यो भने हाम्रो टेन्टमा भक्तज्वाई, म र दीपक सर अनि अर्को टेन्टमा मेदीनी सरको वाउ छोरा र सन्तोष विष्ट सर र बाँकी ठूलो टेन्टमा सुत्नु भयो । राती पानी पर्दा तलबाट पानी कटाई पुरा नभएकाले सन्तोष सर भिज्नु भएछ ठूलो टेन्टमा सर्नु भएछ ।
बाँकी लेख पढ्न तलको शिर्षकमा क्लिक गर्नुहोस ।
प्रतिक्रिया